Moja historia

Za czasów mojego dzieciństwa było modne pisanie pamiętnika, 

choć już teraz ta tradycja znika. 

Ja jako nastolatka też go miałam, 

i po nocach pisałam.

Kto? z kim? dlaczego? kto mi się podoba?

i  jak minęła mi doba.  

I tak pisałam – uwaga ciekawostka, 

do czasu gdy odkryłam, że czyta go moja siostra. 

Wtedy już nic w nim nie zapisałam,  

złość mnie ogarnęła a łzy swe wylałam.   

Nie chciałam by ktoś go czytał i mi morały prawił, 

dlatego mój pamiętnik do kosza trafił. 

Wtedy znalazłam inny sposób 

by przekazać słowa myśli i uczucia swoje,  

bo wiele do powiedzenia miało serce moje. 

Choć nie było łatwo na papier wszystko przekazać.  

Trzeba było czasu by nauczyć się wiersze składać.  

I tak zaczęła się moja pisarska przygoda. 

Chociaż początki były trudne, a słowa uciekały jak woda. 

Teraz po ponad 20 latach tworzenia. 

Proszę przeczytajcie co mam Wam do powiedzenia.    

Za tymi wierszami ukrytych jest 20 lat życia.  

Radości smutki, inspiracje i odkrycia.    

Mam nadzieje, że będziecie moją pracę szanować,  

przestrzegać praw autorskich i nie będziecie kopiować. 

Starałam się by wszystko było dopięte do ostatniego guzika.

I pomyśleć, że wszystko zaczęło się od pamiętnika.